Selecciona una palabra y presiona la tecla d para obtener su definición.
 

131

Ed. Xerais, Madrid, 1984.

 

132

O texto implica saúdo á chegada a Lugo da tuna de Coimbra, de aí o de «excursionistas» aplicado aos «escolares coimbricenses».

 

133

Vid. J. M. GONZÁLEZ HERRÁN, «Emilia Pardo Bazán en el epistolario de Marcelino Menéndez Pelayo» (Cuadernos de Estudios Gallegos, t. 36, 1988, pp. 338) onde lemos a carta de data 22-1-85 na que, salvando a Zola, fala dos «perfumados secuaces que infestan a evolución estética en Francia», precisando que

El nivel literario actual está en Francia bastante bajo, y hay una plaga de secuaces naturalistas que da asco y fastidio: encima de esta cohorte de pigmeos, la figura del maestro parece aún más grande y alta.



 

134

Clarín falou de «misogalla» e actitude antifrancesa en textos como Por Francia y por Alemania. Vid. E. PENAS, Clarín, crítico de Emilia Pardo Bazán, Universidade de Santiago de Compostela, 2003, p. 186.

 

135

De todas formas, aun aspecto que reclama a atención desta famosa publicación dirixida por Pardo Bazán é a insistencia en divulgar as novidades e as letras portuguesas. Aparte da «Miscelánea» que firma a escritora como Torre-Cores (non Torre-Lores, como nalgún precipitado estudo sobre a prensa literaria en Galiza se di), inclúese a «Cónica Literaria», de Lino de Macedo, crónica abondo partidista e subxetiva (como cando se analisa a Eça), porén que merece ser salientada, dada a cuestión que nos ocupa.

 

136

La Ilustración Ibérica, n.º 85, 1984. Tamén en Diario de Lugo, 31-VIII-1884, se ben aquí subtitulado como «Carta a Dona Guiomar Torrezáo». Trátase da escritora e periodista a quen máis adiante deberemos referirnos.

 

137

Ibidem, n.º 60 e 61, 1984.

 

138

E. PARDO BAZÁN, La cuestión palpitante, J. M. GONZÁLEZ HERRÁN (edit.), Anthropos / Universidade de Santiago de Compostela, 1989, pp. 287, 288.

 

139

Emilia Pardo Bazán. La vida contemporánea (1896-1915), C. BRAVO VILLASANTE (edit.), Novelas y Cuentos, Madrid, 1972, pp. 305 e ss.

 

140

Vid. as xa citadas crónicas de La Nación: n.º 44 (1910) e 62 (1911).