711
La historia ha registrado la fecha de los principales terremotos que han agitado sucesivamente el suelo de Palestina, y que han modificado tan profundamente su naturaleza y su aspecto. Antes de la Era cristiana sólo se cuentan dos: el que ocurrió en tiempo de Elías, 900 años antes de J. C. (III Reg. XIX, 11), y el del reinado de Ozías, 750 años antes de J. C. Este último fue tan terrible, que se cita como formando época, por los profetas (Amós, I, 1; Zacar., XIV, 5.) Después de la Era cristiana, del terremoto acontecido a la muerte de Nuestro Señor (33), se multiplicaron estos azotes con estragos hasta entonces inauditos. El primero ocurrió el año 419, bajo el consulado de Monaxio y de Plinta. He aquí los testimonios históricos que atestiguan su intensidad y sus terribles resultados: Terrae motus magni de orientalibus nuntiantur; nonnullae magnae repentinis collapsae sunt ruinis civitates. Territi apud Jerosolymam qui inerant Judaei, pagani, catechumeni omnes sunt baptizati. Dicuntur fortasse baptizati septem millia hominum. Signum Christi in vestibus Judaeoum baptizatorum apparuit. Relatu fratrum fidelium constantissimo ista nuntiatur. Sitifensis etiam civitas gravissimo terrae motu concussa est, ut omnes forte quinque diebus in agris manerent, et ibi baptizata dicuntur fere duo millia hominus. (S. August., serm. XIX, núm 6; Patrol. lat., tom. XXXVIII, col. 136, 137.) Monaxio et Plinta Coss. (anno Christi CDXIX.) Multae Palestinae civitates villaeque terrae motu collapse. Multae tunc utriusque sexus vicinarum gentium nationes, tam visu quam auditu perterritae, atque credulae, sacro Christi fonte ablutae sunt. (Marcellinus Comes, Chronic., Patrol. lat., tom LI, col. 924.) Así, el terremoto del año 419 duró por espacio de días, destruyó ciudades notables en Judea, y se sintió hasta en la costa de África, donde arruinó a Setif. El de 1169 cubrió de ruinas toda la Siria. (Guillelm. Tyr. Histor. libro XX, cap. XIX; Patrol. latin., tom. CCI, col. 796). El 20 de mayo de 1202, destruyó otro sacudimiento no menos terrible casi todas las ciudades situadas en la costa del mar, en los valles del Líbano y en Galilea. Finalmente, el terremoto del mes de agosto de 1822 se ensañó particularmente en la frontera de Syria, y destruyó la ciudad de Alepo. (M. Mislin, Los Santos Lugares, tom. III, pág. 416.)
712
Euseb. Pamphil., lib. De situ et nomin. hebraic., trad. Hieron., Patrol. lati., tomo XXII, col. 903.)
713
Math., VIII, 33; Marc., V, 14; Luc., VIII, 34.
714
Matth., XII, 43.
715
II Petr., II, 4; Jud. 6.
716
I Cor., VI, 3.
717
[«afectos» corregido de la fe de erratas del original (N. del E.)]
718
Philipp., II, 10.
719
Jacob., II, 19.
720
Luc., VIII, 37.